ز هجرانت دل ديوانه دارم

به صحراي غمت کاشانه دارم

به اميد وصالت اي گل من

چو بلبل ناله ي مستانه دارم

کنم هر شب دعائي کز دلم بيرون رود مهرت

ولي آهسته مي گويم خدا يا بي اثر باشد

يک روز بدنيا آمدم گفتند : دوست بدار

و امروز که ديوانه وار دوست مي دارم مي گويند فراموش کن

بگين دل مسافر هميشه با شما بود

ما بي وفا نبوديم زمونه بي وفا بود

معرفت در گرانيست به هر کس ندهندش

پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهندش

به روي دريچه قلبم نوشتم ورود ممنوع

اما عشق آمد و گفت من بيسوادم

 عشق با هم زير باران خيس شدن نيست عشق آن است که يکي براي ديگري چتر شود و ديگري نداند که چرا خيس نشده

-------------------------------------------

زندگي تکرار زخم کهنه ي ديروز نيست بال هاي خسته ات را رو به فردا باز کن

حالا از کجا برم پاي بياده اي خدا

راهمو نشون بده مي خوام برم به کربلا

 خسته از نگاه عالم گوشه گير جنگلا

خيلي دوست دارم برم به سرزمين کربلا

اما اين همه برنده چرا طاووس شدم

اي خدا بببين چطور از همه مايوس شدم

اخه چي مي شد منم عقاب و شاهين مي شدم

مي تونستم بپرم به آرزو هاي خودم

همه زل زدن باي زشت من

نمي دونند که چيه سرشت من

نمي دونند که مي خوام چيکار کنم

دلمو به عشق کي دچار کنم

دوست دارم راهي کربلا بشم

تا منم سري توي سر ها بشم

حالا از کجا برم باي پياده اي خدا

راهمو نشون بده مي خوام برم به کربلا

کاش مي گفتي چيست

آنچه از چشم تــــو تا عمق وجودم جاريست

وقتي دستات تو دستمه              يه بوسه از تو بسمه

بلا نبينه چشم تو               چشات تموم هستمه

مردم هرچي مي خوان بگن               من عاشقم دوست دارمت

ميون خونه دلم               فقط تو رو ميذارمت

وقتي دستات تو دستمه              يه بوسه از تو بسمه

بلا نبينه چشم تو               چشات تموم هستمه

مردم هرچي مي خوان بگن               من عاشقم دوست دارمت

ميون خونه دلم               فقط تو رو ميذارمت

از دوست جدا شدن چه سخت است

اين بازي سخت سرنوشت است

گويند بهشت خواهي يا دوست

اي بي خبران بهشت با دوست نکوست